KroegentochtWoensdag hebbe we een kroegentocht gehouden. We waren Tijs, Jan en ik. Voor de rest had iedereen vroeg les. Kga nie de hele kroegentoch beschrijven, enkel de grappige dingen.
In de Pavlov (café) heb ik een meiske ten huwelijk gevraagd omdat ze zo mooi was en vooral omdat ze de perfecte pint tapte. Ze ging niet op mijn voorstel in. Toen zei ik: "En ask nu nie zat was?". Zij zei dat da het probleem nie was, het probleem was dat ze mij nie kende. Even later stonden (of beter lagen :) we buiten op de stoep. Jan ging terug nr binnen om nog eens te vragen aan da meiske waarom ze nie me mij wou trouwen. Haar antwoord was hetzelfde, maar ze zei dat ze de volgende keer als we mekaar zagen een gesprek met mij zou hebben om me te leren kennen. Dat belooft.
Wat later zijn we nr de bierkelder geweest omdat dat het enige café is dat zo laat open is. De bierkelder stinkt (letterlijk) en er zitten dikwijls ambetante mensen (meestal van de zattigheid). Deze keer was het niet anders; een kerel van rond de 40 heeft mij proberen te versieren. Da was echt vies. Hij heeft ons wel een aantal pinten getrakteerd. Gelukkig ware we met 2 om hem weg te duwen.
Toen we vertrokken in de bierkelder hebk nog een barkruk meegenomen. We hadden geluk dat er een langs de deur stond en de ober nie keek. Rond zes uur begonnen we dan aan onze tocht nr huis. Was niet zo gemakkelijk met 2 op 1 fiets en een barkruk, maar om kwart na zes arriveerden we thuis.
Tis lang geleden dat ik nog iets gepost heb, daarom zal ik nu nog es iets posten. Het gaat over plakken. Affiches plakken. Heb ooit mijn nummer is gegeven aan de praesis van psychologie, voor as ze volk nodig hadden om te helpen. Eergistre kreeg ik een bericht ofk wou helpen affiches plakken voor een fuif. Ik dacht vrwa nie (ook al zitk nemeer bij psy, ma was gn probleem), is ook es een ervaring en gratis inkom op fuif.
Vndg was het dus plakdag. Ik moest plakken samen met Sarah. Mijn taak was lijm op de borden doen met ne borstel, Sarah plakte de affiches erop waarna ik nog eens over de hoeken ging met wat lijm (da laatste zorgt ervoor da ge de affiches er nie zomaar kunt aftrekken). Leerrijke ervaring.
Ma alles hierboven interesseert wsl niemand. Kwil eig vooral zeggen hoe grappig het plakmilieu is: gans strategie want de plakplaats is beperkt. Bijgevolg wordt er constant overplakt omdat alles al volhangt. Om te vermijden dat u affiches drek overplakt worden, kunt ge er best meerdere op 1 bord plakken, en dan nog best goed uiteen. Eén keer kwamen er opeens mensen tegen ons zeggen dat we nie over hun affiches mochten plakken omdat dat hun campus was. Ze waren zelfs heel dreigend. Ma we zijn er toch in geslaagd een aantal affiches over die van hen te plakken. Het grappigste is als ge andere plakkers tegenkomt. Meestal gaat het gesprek dan zo: "Welke affiches zijn van u?" "..." "Ah ok, zulle we daar nie over plakken, gij ook nie over die van ons?" "ok". Meestal plakt ge dan nie over mekaars affiches. Ma op het volgende bord natuurlijk weer wel. Uiteindelijk plakt iedereen over mekaars dingen. Eig een grote papierverspilling...
Hoi allemaal
Dit is geen echte post, daarom geef ik er ook geen titel aan. Jullie merken wsl dat er veel posts weg zijn op mijn blog, dat is niet zonder reden. Ik heb de post over evolutie (nu de onderste) aangevuld. Ik vind dit echt een belangrijke aanvulling, die eig alles samenvat wat er het laatste half jaar in mijn denken is samengekomen. Ik moest het gewoon opschrijven, tis echt een soort levensvisie. Hopelijk vinden jullie het niet te erg dat ik andere posts verwijderd heb, maar echt, as ge die post leest weet ge het belangrijkste. Ik heb er zelfs aan gedacht alle andere posts te verwijderen.
Ik weet ook dat die post nu enorm lang is, ma laat da u nie afschrikken. Er zit voor iedereen wel iets nuttig in hoopk, en as da nie zo is dan zegt ge da maar in de reacties.
Alvast bedankt
TandpastamysterieNee dit is geen titel van een kinderboek, het is echt een raadsel. Wanneer ik mijn tanden poets met tandpasta met munt erin en ik daarna mijn mond spoel met koud (niet ijskoud, as ge het gewoon in u mond houdt doet het geen pijn) water doet da altijd pijn. Met andere tandpasta heb ik dat niet. Ik vroeg mij nu af of dat bij iedereen zo was, of dat alleen ik daar last van heb. Zet gerust iets bij de reacties as ge goesting hebt.
Alvast bedankt
De oranje paprika !Het begon allemaal toen ik bij pizzeria "Da Dino" een pizza peperoni bestelde. Op de kaart stond dat deze belegd was met zoete paprika's en aangezien ik een grote paprika-fan ben moest ik dit wel eens proberen. Toen ik er voor het eerst in beet was het echt prachtig: de smaak van paprika, maar dan met een zachte zoete nasmaak. Vanaf dat moment heb ik mij afgevraagd welke paprika er nu juist op een pizza peperoni van Da Dino ligt of wat ze met die paprika hadden gedaan om die zoete nasmaak te bekomen. Ik kende opdat moment enkel rode, groene en gele paprika's en dacht ook dat dat de enige kleuren waren (dom van mij want echt alles is mogelijk). De paprika op zo'n pizza ziet er oranje uit. Ik dacht dat het gewoon om gele paprika ging die door de tomatensaus en de hitte van de oven verkleurd was. Vanuit die theorie heb ik thuis zelf een pizza met gele paprika gemaakt. Tot mijn grote verbazing bekwam ik niet die zoete smaak, daarom vermoedde ik dat Da Dino iets speciaals met die paprika's deed, maar wat dat was bleef een mysterie. Ik had alle hoop opgegeven om zelf een pizza peperoni te maken. Dat was ongeveer een jaar geleden.
Zaterdag kwam ik in de berging en wat lag daar? Ge kunt het al raden: een oranje paprika! De oplossing van het probleem was dus heel simpel: er bestaat gewoon een oranje paprika. Deze komt men alleen in de winkel bijna nooit tegen. Op de verpakking stond dat hij uit Israël kwam. Hoe dan ook ik heb direct ne pizza ineengeflatst en da ding erop gesmeten, de oven in en hupla, daar was em, de pizza peperoni. En twas verdomd lekker!
Nu ik er zo bij nadenk is het eigenlijk vrij stom van mij dat ik nie gewoon is rap heb gegoogled naar paprika. Dan had ik het wsl zo direct ontdekt in plaats van mij dat een jaar af te vragen. Maarja, de voldoening was eens zo groot door de lange zoektocht!
Dat doet mij inzien dat internet en globalisatie het ons soms veel te gemakkelijk maakt. Stel dat ik in de Middeleeuwen leefde en stel dat er om de een of andere dwaze reden een pizzeria Da Dino in mijn dorp was en dat ik daar een pizza peperoni had gegeten. Als ik toen wou weten wat er op mijn pizza lag (uitgaand van de veronderstelling dat Da Dino da nie zou willen zeggen), zou ik een verre reis moeten maken of naar een of andere speciale markt moeten gaan. Door dat te doen leert ge ineens veel meer bij omdat ge tijdens zo'n reis keiveel dingen meemaakt. Da lijkt me wel cool aan in de Middeleeuwen leven: kennis opdoen gaat meer gepaard met avontuur.
Maar natuurlijk ben ik blij dat ik in onze tijd leef. Trouwens door te googlen leert ge ook veel bij want as ge iets zoekt krijgt ge automatisch ook tonnen informatie waar ge nie naar op zoek was, maar die toch handig en interessant kan zijn. En door globalisatie komen we in contact met dingen van over de hele wereld wat ook altijd tof is.
Die vorige alinea kwam tijdens het typen in mij op, kwou enkel zeggen hoe geweldig de oranje paprika is. Ik raad iedereen aan om die is te proeven, ook al lust ge geen andere paprika's. Maar let er wel op dat ge die warm proeft op een pizza ofzo, anders merkt ge nie zoveel verschil.
Over evolutie iets schrijven is niet eenvoudig. Iedereen weet wel dat het gebeurt, maar men kan zich afvragen waarom het gebeurt. Of nog beter, is er wel een waarom ? Misschien is het allemaal puur toeval. Misschien was het helemaal niet de bedoeling dat er leven ontstond. En als dat wel zo was, waarom dan in godsnaam ? Wat verheft levende organismen boven de niet-levende materie ? En vanwaar die drang om te blijven voortbestaan, om steeds intelligenter te worden ? Want intelligentie brengt niet automatisch geluk met zich mee. Kijk maar naar de mens; zijn complexe hersenen stellen hem in staat verbazende dingen te doen, maar ze kunnen eveneens zorgen voor talloze neuroses en psychoses. Geen enkele soort is in staat zichzelf zo ongelukkig te maken als de mens. Misschien is er wel een grens aan de ontwikkeling van onze hersenen. Als die grens bereikt wordt zullen we misschien zo slim zijn dat we er niet meer mee kunnen leven. Misschien hebben we dan een verklaring voor alles, we zullen weten hoe de kosmos in elkaar zit, of er mogelijk nog iets anders bestaat... De mens zal een antwoord hebben op het waarom. Maar juist omdat hij dan een antwoord heeft op alles, zullen er geen mysteries meer zijn. Plots komt hij terecht in een saaie wereld, er valt niets meer te ontdekken. Hij leeft zijn leven en hij gaat dood, gewoon omdat het zo is, omdat het zo in elkaar zit. De mens stoot op die manier ongewild op een dogma: "gewoon omdat het zo is". En dogma's is juist iets waar de mens een hekel aan heeft; hij moet kunnen redeneren, alles moet logisch zijn, hij neemt pas iets aan als er een redelijke verklaring voor is. Maar misschien is die ultieme verklaring er niet, het antwoord op het waarom is gewoon
daarom. Als de mens dat zou ontdekken, zou hij gewoon depressief worden. Hij is doorheen de tijd steeds geëvolueerd, steeds intelligenter geworden. Hij heeft onnoemelijk vele kleine raadsels opgelost, alleen om uiteindelijk een allesomvattende verklaring te vinden. Wanneer zal blijken dat deze er niet is, heeft de evolutie hem niets opgeleverd. De mens is gewoon ongelukkiger geworden. Dan zal blijken dat de evolutie niet naar een hoogtepunt toeloopt, maar verloopt in een dalende lijn en eindigt in een crash.
besluit: DE DOMSTE ORGANISMEN ZIJN DE GELUKKIGSTE !
Op 22/02/07 heb ik deze tekst herlezen. Ik merk dat hij nogal pessimistisch getint is, dat kwam denkk omdat ik nogal opging in mijn gedachtenstroom. Momenteel (deels vanwege de cursus filosofie van vorig semester) heb ik er een andere visie over: ook al is het leven puur toeval, ook al stelt het niets voor, het maakt niet uit want ons geluk hebben we zelf in handen. Als mens stellen we niets voor in de oneindige grootheid van het heelal(len ?), in de oneindige duur van de tijd en zeker niet als er nog andere dimensies zijn die we niet kunnen waarnemen maar die er mss wel zijn. Hoe betekenisloos is een menselijk individu wel niet in dat oneindig geheel ? Het maakt niet uit wat we doen want we gaan dat geheel toch niet beïnvloeden. Juist omdat het niet uitmaakt kunnen we ons volledig richten op ons eigen geluk en het geluk van de mensheid. We moeten proberen van deze wereld de best mogelijke wereld te maken. En ook al lukt dit nie, geen probleem, in de pogingen die we doen zullen we de schoonheid van de mens vinden. Zo kunnen we toch iets betekenen voor onszelf en de mensheid, door te pogen de wereld te verbeteren. Hieruit kunnen we geluk scheppen.Onze intelligentie is hierbij een handig hulpmiddel, niet een bron van ongeluk zoals boven vermeld. Juist dankzij onze intelligentie kunnen we vrij zijn, onze handelingen richten op geluk en waarheid. Anders dan de meeste organismen die gedetermineerd zijn door hun instinct.Hoe ongelukkig ge u ook voelt op een bepaald moment, hoe slecht het ook gaat, ge komt er altijd wel uit. In principe moeten we helemaal niks doen, we hebben de vrijheid om in de toekomst te doen wat we willen. Wat er in het verleden ook is gebeurd, wees blij dat ge leeft, want ge hebt de vrijheid en het verstand om in de toekomst geweldige dingen te realiseren. Daarom mogen we eig ook niemand veroordelen, iedereen moet de kans hebben een mooie toekomst op te bouwen, wat em ook gedaan heeft.Ik weet dat het nie gemakkelijk is om pijnlijke gebeurtenissen uit het verleden los te laten, daar is natuurlijk altijd tijd voor nodig. Maar blijf er nie eindeloos aan terugdenken en probeer nie te denken "had ik da maar nie gedaan", da heeft geen zin, ge kunt het toch nemeer veranderen. Als ge blijft piekeren over het verleden gaat ge in het heden ook nie goe functioneren en u daar ook nog es slecht over voelen. Ge moet gewoon zeggen: "Wat gebeurd is is gebeurd, ik kan het niet meer veranderen ma ik kan er uit leren!" De lessen die ge trekt uit het verleden moet ge gebruiken als een richtlijn in het heden om te werken aan een prachtige toekomst. Zo voedt ge eig uzelf op. Volgens mij moet iedere mens dat doen, ouders, school en vrienden spelen een belangrijke rol, maar uiteindelijk bepaalt gijzelf ook wat voor persoon ge wordt.Vroeger dacht ik ook dikwijls waarom bepaalde dingen gebeurden en had ik liever dat ze niet waren gebeurd, maar nu heb ik het gevoel dat alle dingen die ge meemaakt (goed en slecht) u maken tot wie ge zijt en dat de slechte dingen zeker ook een positieve invloed op u kunnen hebben, tis maar hoe ge er mee omgaat.Dit lijkt mss een extreem melige blog, ma ik meen dit echt. Ik ben blij dat ik een mens ben en dat ik leef en ik ga gvd proberen een prachtig leven te leiden!Het is wsl ook gemakkelijk om dit te zeggen omdat ik nog maar weinig erge dingen heb meegemaakt, maar toch, ik denk dat dit voor iedereen wel een nuttige tip kan zijn. Als iemand het hier helemaal niet mee eens is of gewoon zijn/haar gedacht wil zeggen doe gerust, we kunnen er alleen maar uit bijleren.In het begin van de schuingedrukte tekst zei ik dat de blog over evolutie nogal pessimistisch was. Nu merk ik dat het stuk eronder enorm optimistisch is, maar niet onmogelijk. Dit wil ook niet zeggen dat ik een afkeer heb van pessimisme, integendeel: een mens moet zich ook soms slecht kunnen voelen. We moeten gewoon proberen ons eigen wezen te realiseren (datgene van onszelf wat ons maakt tot wat we zijn) en hierbij een goed evenwicht bewaren tussen optimisme en pessimisme zodat we wanneer we terugblikken op ons leven als we 80 jaar zijn en in e karreke zitten kunnen zeggen dat we van ons leven een echt kunstwerk hebben gemaakt.Ik heb het gevoel dat ik door al mijn gedachten en gevoelens op deze blog neer te typen iets van mijn wezen heb gerealiseerd.Over dit onderwerp zal ik (niemand) nooit uitgepraat zijn: elke verandering in levenshouding, mens- en wereldbeeld kan eraan toegevoegd worden. Mss bereiken we ooit de perfecte levenshouding, maar dat lijkt me een utopie. Perfect bestaat niet, het is voor iedereen anders en niet het bereiken van de perfectie telt, maar het streven naar perfectie.
