blog

Over evolutie iets schrijven is niet eenvoudig. Iedereen weet wel dat het gebeurt, maar men kan zich afvragen waarom het gebeurt. Of nog beter, is er wel een waarom ? Misschien is het allemaal puur toeval. Misschien was het helemaal niet de bedoeling dat er leven ontstond. En als dat wel zo was, waarom dan in godsnaam ? Wat verheft levende organismen boven de niet-levende materie ? En vanwaar die drang om te blijven voortbestaan, om steeds intelligenter te worden ? Want intelligentie brengt niet automatisch geluk met zich mee. Kijk maar naar de mens; zijn complexe hersenen stellen hem in staat verbazende dingen te doen, maar ze kunnen eveneens zorgen voor talloze neuroses en psychoses. Geen enkele soort is in staat zichzelf zo ongelukkig te maken als de mens. Misschien is er wel een grens aan de ontwikkeling van onze hersenen. Als die grens bereikt wordt zullen we misschien zo slim zijn dat we er niet meer mee kunnen leven. Misschien hebben we dan een verklaring voor alles, we zullen weten hoe de kosmos in elkaar zit, of er mogelijk nog iets anders bestaat... De mens zal een antwoord hebben op het waarom. Maar juist omdat hij dan een antwoord heeft op alles, zullen er geen mysteries meer zijn. Plots komt hij terecht in een saaie wereld, er valt niets meer te ontdekken. Hij leeft zijn leven en hij gaat dood, gewoon omdat het zo is, omdat het zo in elkaar zit. De mens stoot op die manier ongewild op een dogma: "gewoon omdat het zo is". En dogma's is juist iets waar de mens een hekel aan heeft; hij moet kunnen redeneren, alles moet logisch zijn, hij neemt pas iets aan als er een redelijke verklaring voor is. Maar misschien is die ultieme verklaring er niet, het antwoord op het waarom is gewoon daarom. Als de mens dat zou ontdekken, zou hij gewoon depressief worden. Hij is doorheen de tijd steeds geëvolueerd, steeds intelligenter geworden. Hij heeft onnoemelijk vele kleine raadsels opgelost, alleen om uiteindelijk een allesomvattende verklaring te vinden. Wanneer zal blijken dat deze er niet is, heeft de evolutie hem niets opgeleverd. De mens is gewoon ongelukkiger geworden. Dan zal blijken dat de evolutie niet naar een hoogtepunt toeloopt, maar verloopt in een dalende lijn en eindigt in een crash.

besluit: DE DOMSTE ORGANISMEN ZIJN DE GELUKKIGSTE !


Op 22/02/07 heb ik deze tekst herlezen. Ik merk dat hij nogal pessimistisch getint is, dat kwam denkk omdat ik nogal opging in mijn gedachtenstroom. Momenteel (deels vanwege de cursus filosofie van vorig semester) heb ik er een andere visie over: ook al is het leven puur toeval, ook al stelt het niets voor, het maakt niet uit want ons geluk hebben we zelf in handen. Als mens stellen we niets voor in de oneindige grootheid van het heelal(len ?), in de oneindige duur van de tijd en zeker niet als er nog andere dimensies zijn die we niet kunnen waarnemen maar die er mss wel zijn. Hoe betekenisloos is een menselijk individu wel niet in dat oneindig geheel ? Het maakt niet uit wat we doen want we gaan dat geheel toch niet beïnvloeden. Juist omdat het niet uitmaakt kunnen we ons volledig richten op ons eigen geluk en het geluk van de mensheid. We moeten proberen van deze wereld de best mogelijke wereld te maken. En ook al lukt dit nie, geen probleem, in de pogingen die we doen zullen we de schoonheid van de mens vinden. Zo kunnen we toch iets betekenen voor onszelf en de mensheid, door te pogen de wereld te verbeteren. Hieruit kunnen we geluk scheppen.
Onze intelligentie is hierbij een handig hulpmiddel, niet een bron van ongeluk zoals boven vermeld. Juist dankzij onze intelligentie kunnen we vrij zijn, onze handelingen richten op geluk en waarheid. Anders dan de meeste organismen die gedetermineerd zijn door hun instinct.

Hoe ongelukkig ge u ook voelt op een bepaald moment, hoe slecht het ook gaat, ge komt er altijd wel uit. In principe moeten we helemaal niks doen, we hebben de vrijheid om in de toekomst te doen wat we willen. Wat er in het verleden ook is gebeurd, wees blij dat ge leeft, want ge hebt de vrijheid en het verstand om in de toekomst geweldige dingen te realiseren. Daarom mogen we eig ook niemand veroordelen, iedereen moet de kans hebben een mooie toekomst op te bouwen, wat em ook gedaan heeft.

Ik weet dat het nie gemakkelijk is om pijnlijke gebeurtenissen uit het verleden los te laten, daar is natuurlijk altijd tijd voor nodig. Maar blijf er nie eindeloos aan terugdenken en probeer nie te denken "had ik da maar nie gedaan", da heeft geen zin, ge kunt het toch nemeer veranderen. Als ge blijft piekeren over het verleden gaat ge in het heden ook nie goe functioneren en u daar ook nog es slecht over voelen. Ge moet gewoon zeggen: "Wat gebeurd is is gebeurd, ik kan het niet meer veranderen ma ik kan er uit leren!" De lessen die ge trekt uit het verleden moet ge gebruiken als een richtlijn in het heden om te werken aan een prachtige toekomst. Zo voedt ge eig uzelf op. Volgens mij moet iedere mens dat doen, ouders, school en vrienden spelen een belangrijke rol, maar uiteindelijk bepaalt gijzelf ook wat voor persoon ge wordt.
Vroeger dacht ik ook dikwijls waarom bepaalde dingen gebeurden en had ik liever dat ze niet waren gebeurd, maar nu heb ik het gevoel dat alle dingen die ge meemaakt (goed en slecht) u maken tot wie ge zijt en dat de slechte dingen zeker ook een positieve invloed op u kunnen hebben, tis maar hoe ge er mee omgaat.

Dit lijkt mss een extreem melige blog, ma ik meen dit echt. Ik ben blij dat ik een mens ben en dat ik leef en ik ga gvd proberen een prachtig leven te leiden!
Het is wsl ook gemakkelijk om dit te zeggen omdat ik nog maar weinig erge dingen heb meegemaakt, maar toch, ik denk dat dit voor iedereen wel een nuttige tip kan zijn. Als iemand het hier helemaal niet mee eens is of gewoon zijn/haar gedacht wil zeggen doe gerust, we kunnen er alleen maar uit bijleren.

In het begin van de schuingedrukte tekst zei ik dat de blog over evolutie nogal pessimistisch was. Nu merk ik dat het stuk eronder enorm optimistisch is, maar niet onmogelijk. Dit wil ook niet zeggen dat ik een afkeer heb van pessimisme, integendeel: een mens moet zich ook soms slecht kunnen voelen. We moeten gewoon proberen ons eigen wezen te realiseren (datgene van onszelf wat ons maakt tot wat we zijn) en hierbij een goed evenwicht bewaren tussen optimisme en pessimisme zodat we wanneer we terugblikken op ons leven als we 80 jaar zijn en in e karreke zitten kunnen zeggen dat we van ons leven een echt kunstwerk hebben gemaakt.
Ik heb het gevoel dat ik door al mijn gedachten en gevoelens op deze blog neer te typen iets van mijn wezen heb gerealiseerd.


Over dit onderwerp zal ik (niemand) nooit uitgepraat zijn: elke verandering in levenshouding, mens- en wereldbeeld kan eraan toegevoegd worden. Mss bereiken we ooit de perfecte levenshouding, maar dat lijkt me een utopie. Perfect bestaat niet, het is voor iedereen anders en niet het bereiken van de perfectie telt, maar het streven naar perfectie.

gepost door Dimi @ 13:04